Stel je hoort dat een collega graag knielt voor een Vrouw. Of je hoort dit over een ander.
Dan ontstaat er direct een beeld over deze persoon.
De afgelopen jaren heb ik het hier met veel subs over gehad. Het beeld dat mensen hebben van iemand die van BDSM geniet, is meestal niet het beeld waarin zij zichzelf herkennen. Eigenlijk doet het me denken aan het oude stereotype dat alleen vieze mannetjes porno kijken. Ook mijn subs hebben vaak vooroordelen. Totdat ze ontdekken dat ze zelf onderdeel zijn van die groep.
Een interessante vraag die daaruit voortkomt is waarom juist succesvolle mannen zo vaak verlangen naar overgave.
Want het aantal subs dat op de Zuidas werkt is relatief hoog. Mijn lat ligt hoog en de mannen die ik toesta mij te ontmoeten zijn vrijwel allemaal hoogopgeleid. Vaak hebben ze een succesvolle relatie, een sociaal leven, een gezin en een verantwoordelijke baan met een bijbehorend carrièrepad. Het zijn niet de mannen die je misschien verwacht als je denkt aan submissie. Sterker nog, vaak zijn het mannen die in hun dagelijkse leven gewend zijn leiding te geven, verantwoordelijkheid te dragen en beslissingen te nemen.
Er zijn genoeg mensen die analyses hebben geschreven over waarom dit zo werkt. Wat ik zelf zie, is eigenlijk veel eenvoudiger. Succesvolle mannen vinden het heerlijk om af en toe los te mogen laten. Om even niet degene te zijn die beslist. Niet degene die verantwoordelijk is. Niet degene die altijd het antwoord moet hebben. Om even, zoals zij dat zelf vaak noemen, klein te mogen zijn. Om te mogen dienen, dienstbaar te zijn en volledig in het moment te kunnen zijn zonder bezig te zijn met alles wat zich daarbuiten afspeelt.
Hoe heerlijk is het om uit je hoofd te kunnen stappen en je volledig over te geven aan een Vrouw. En niet zomaar een Vrouw, maar een Vrouw die jij op een voetstuk hebt geplaatst. Een Vrouw van wie het genot op dat moment belangrijker is dan je agenda, je functie, je targets of de honderd andere dingen die normaal gesproken door je hoofd gaan.
Voor mij als Dominae heb ik sessies vaker omschreven als een mini-vakantie, maar voor subs geldt dat net zo goed. Of je nu geniet van vernedering, pijn, sadisme of iets totaal anders, uiteindelijk draait het vaak om hetzelfde: even loskomen van de werkelijkheid. Even nergens anders te hoeven zijn. Even niets anders te hoeven zijn.
Wat mij wel opvalt, is dat juist de mannen die op de Zuidas werken het vaak moeilijker vinden om zich hieraan over te geven. Dat betekent niet dat ze het niet doen. Integendeel. Zoals ik al aangaf ligt het percentage opvallend hoog. Maar het lijkt alsof zij meer te verliezen denken te hebben. Terwijl andere subs net zo goed een baan hebben, een gezin, een reputatie en verantwoordelijkheden.
Misschien speelt de wereld waarin zij zich dagelijks bewegen daarin een rol. De apenrots van status, prestaties en succes maakt het moeilijker om toe te geven dat je verlangt naar iets wat niet in dat plaatje past. Juist daardoor wordt het verlangen misschien wel groter. Want dit is geen hobby die je na een paar maanden weer verruilt voor iets anders. Voor veel mannen gaat het om een kant van zichzelf die er altijd al was. Een kant die blijft knagen en zich niet weg laat drukken.
Wat ik ook regelmatig zie, is dat een eerste afspraak met mij meer spanning oproept dan een presentatie voor honderd man.
CEO’s, ondernemers en managers die dagelijks voor groepen staan, onderhandelingen voeren of belangrijke beslissingen nemen, kunnen zichtbaar zenuwachtig zijn voordat ze mij ontmoeten. Een afspraak met mij wordt niet ergens tussen twee vergaderingen ingepland. Die staat weken van tevoren in de agenda. Er wordt over nagedacht, naar uitgekeken en soms ook flink tegenop gezien.
Dat is eigenlijk helemaal niet zo vreemd. Een werkafspraak gaat over prestaties. Over kennis, ervaring en dingen waar je goed in bent geworden. Een ontmoeting met een Dominae gaat over iets veel persoonlijkers. Over een verlangen dat je misschien jarenlang voor jezelf hebt gehouden. Over nieuwsgierigheid. Over kwetsbaarheid. Over de vraag wat er gebeurt als je jezelf toestaat een kant van jezelf te onderzoeken die normaal gesproken verborgen blijft.
Daardoor kan een eerste ontmoeting spannender zijn dan welke zakelijke uitdaging dan ook. Niet omdat de risico’s groter zijn, maar omdat het persoonlijker is. Omdat je iets laat zien wat bijna niemand van je kent. Juist daarom kan een klein blijk van waardering soms meer voldoening geven dan een bonus, een promotie of een compliment van een manager. Niet omdat het objectief belangrijker is, maar omdat het over jou gaat. Over een kant van jezelf die je niet vaak laat zien. Over een verlangen waar je je eindelijk niet meer voor hoeft te verstoppen. Over het jezelf toestaan om je over te geven aan de dynamiek.
Wat ik misschien nog wel het mooiste vind, is het begeleiden van die eerste stappen. Tijdens een eerste date laat ik iemand ervaren dat niets van hoe hij normaal met mensen omgaat voor mij relevant is. Zijn functie niet. Zijn salaris niet. Zijn status niet. Alle dingen waarmee hij in zijn dagelijkse leven indruk maakt of positie inneemt, doen er voor mij niet toe. Ik verwacht iets anders. Dat je aandachtig bent. Dat je luistert. Dat je stil kunt zijn wanneer dat nodig is. Dat je je zenuwen onder controle hebt, maar ook dat je ze soms juist durft los te laten.
Misschien is dat ook wel waarom ik zo geniet van public dates. Op papier lijkt het niets bijzonders. Een kop koffie drinken. Een wandeling maken. Een gesprek voeren. Maar juist daarin zie je vaak wat er echt gebeurt. Een man die normaal gesproken overal de regie heeft, merkt ineens dat hij niet precies weet hoe hij zich moet gedragen. Dat de gebruikelijke spelregels niet meer werken. Dat status, humor, ervaring of een indrukwekkend cv hem hier niet verder helpen.
Tegelijkertijd zijn diezelfde public dates precies de reden waarom sommige Zuidasmannen nooit contact opnemen. Want het is niet achter gesloten deuren. De gedachte dat iemand hen zou kunnen zien is soms al genoeg om af te haken. Natuurlijk zal niemand die ons samen koffie ziet drinken vermoeden wat er werkelijk speelt. Maar angst is zelden rationeel. Die gaat niet over wat waarschijnlijk is. Die gaat over wat zou kunnen gebeuren.
En dat vind ik jammer. Want juist zo’n eerste ontmoeting biedt een veilige manier om elkaar te leren kennen. Publiek, ontspannen en zonder verwachtingen. Ook mijn veiligheid staat daarbij voorop. Het is een plek waar we kunnen ontdekken of er een klik is, zonder dat iemand ergens aan vastzit.
Misschien is dat ook waarom ik er zo van geniet. Omdat ik nu al weet wat er gaat gebeuren. Ik hoef alleen maar vriendelijk te glimlachen en rustig af te wachten. En ergens aan de andere kant van de tafel zit dan een man die in zijn dagelijkse leven moeiteloos zijn weg vindt op de apenrots, maar zich ineens afvraagt waar hij zijn handen moet laten, of hij wel goed zit en hoe hij zich tegenover mij hoort te gedragen. Die ervan droomt om van de apenrots te transformeren naar voetenbank…en eindelijk de eerste stap heeft gezet.
En juist op dat moment begint het eigenlijk pas. Uiteindelijk genieten we allebei, maar ik een beetje meer dan jij.